غریب ترین لحظه ها ، بی تو نفس کشیدنه
دنیارو با تو دیدن و ، بدون تو دویدنه
تمام لحظه های من ، چه پرشد از خیال تو
کاشکی همه می فهمیدن ، که من شدم برای تو
با تو دلم سبز و رها ، پر میکشه به آسمون
بی تو ولی غریب ترین ، اسیر ؛ این شهر جنون
نگاه تو پر از شفا ، به این لباس خاکیم
همش ازت فراریم ، خودم از این چه شاکیم
از اون بالا به دست من گل امید همش میدی
خزون زدم به اون گلا ، با زشتیام ،اینم دیدی
این من خسته تر زمن ، از این قفس از این بدن
از این همه تباهی ام ، از این تبار بی وطن
زین همه ناسپاسیام ، تاریکیام ، پلیدیام
به لطف ، گذشتی از همش ، ای مونس تنهائیام
شبنم ناب عشقتو ، به خاک من نهاده ای
فدات بشم خدای من ، که باز ، دری گشاده ای
اگر تو یار من باشی ، مثل قدیما تا حالا
با شبنمت قد میکشم ، از رو زمین تا اون بالا
مستانه و بی سر وپا ، منو رها کن از هوس
اگر بریم به شهر عشق ، رها میشیم ، ما ز قفس
کاشکی بازم بخوای منو ، منی که در به در شدم
نفسو به حال خود ، رها ، کردم و من ، مُضطَر شدم
آهای خدا ، برای چی ، شبنمتــو به من دادیش
اگر قرار بودش بیاد ، چرا تو دیر بهم دادیش
اون قدیمای خیلی دور ، پر بودم از صفا و نور
خاک بودم ، فقط همین ، نه سبزه زار نه خیلی شور
یه گندمی ساده و زرد ، چو عاشقای دوره گرد
پر از تمنای خودش ، با یک لباس پر ز درد
اومد نشست تو دامنم ، گفت که نگار تو منم
میخوام تو عمق قلب تو ، جا بگیرم داد بزنم
سبز بشم ، دعا کنم ، همش خدا خدا کنم
باید که از پهنه خاک، ساقه هامو رها کنم
میخوام پر از خدا بشم ، از من و تن ، جدابشم
قد بکشم رو سینه ات ، زهرچه بد رها بشم
گفتم که: گندم طلا ، من ، خاکم و پر از بلا
آرزوهام فنا میشن ، میخوام بشم ، فرش گلا
گندمکم ، رفت ونشست ، تو سینه و درهاروبست
خاک ، غریبه ای خدا ، به یاد تو چشماشو بست
روی زمین بارون بارید ، خورشید از آسمون تابید
گندمک قشنگ من ، سبز شد ، از دلم دمید
وقتی تونست حرف بزنه ، بگه اسیر این تنه
قصه من ز مُردنه ، مُردن توست ؟ یا که منه؟
قصه یک ، دزد عجیب ، با ظاهری پاک و نجیب
گندُم مو دزدیده بود ، اون « دوست » دزد و نانجیب
یهو غرور خاک شکست ، فلک بروش درهاروبست
غریب و بی پناه و زار به روی زانوهاش نشست
اما خدااااااا؟!.... ، خاک شدم ، اسیر ضحاک شدم
نگام به سوی شوره زار ، بی کسو و ناپاک شدم
میخوام بازم خاک باشم ، رها ز ضحاک باشم
حتی اگر کویریم، اما میخوام پــــــــاک باشم
نفهمیدم کویر بده ، خونه صد دیو و دده
نگفت کسی که خاک خوب ، خودت رو دست دیو نده
از اونروزی که دیو اومد ، نشست توی جون و تنم
خدا خودت بهم بگو ، لایق عاشقی ، منم؟
دیو سیاه تو تنم ، مستانهو منو میخواد
کاشکی بهش خودت بگی از خونمون بیرون بیاد
اگر که، تو شهر خودم ، دیو مریض بد سرشت
یه نامه ای به خط خود برای گندمم نوشت
نذار که اون نامه زشت ، گندممو اسیر کنه
یا که بره تو قصر نور ، یه بچه رو اسیر کنه
کاشکی خدا خودت بگی این دیـــو ، رو ، چکار کنم
با تیر مهربونیات ، چطور اونو شکار کنم؟
دردای من از آسمون ، شاید یه کم کوچیکتره
این کوچیکیش مال منه ، کوچیک بودن چه بهتره
بزرگی ، از آن ، خداست ، که مهربونو با صفاست
کلید هرچی که میخوایم ، شاید فقط یک خط دعاست
میگن دعای عاشقا ، وقتی شدن خضاب خون
فرشته ها میبرنش ، با مستی و شوق و جنون
همون گروه عاشقا ، که قلبشون ، مال خداست
وجودشون مثال ابر ، که رحمتست و کیمیاست
طلا کنن خاک منو ، کاشکی به رحمت و کرم
که روم بشه خدا منم، سبزه ای ، اون جا ببرم
کاشکی میشد تو ای خدا مارو زمن جدا کنی
نگاهمو از رو زمین ، به سوی اون بالا کنی
خب میدونی چیه ، خدا؟ زمینیام عاشق میشن
اما چیکار کنن خدا ؟ آسمونی که نمیشن
اونور عاشقی ما ، همش تویی برای ما
به حرمت وجود تو ، بگو بخوان برای ما:
عاشقــــای آسمونی ، فرشته ی مهربونی
سبزه و بوسِتان گل: برای ، هـــــر چی زندونی
دعاکنن ، رها بشیم ، خوشگلو با صفا بشیم
برای فصل عاشقی ، از هر چه بد ، جدا بشیم
مستانه و بی بال وپر ، رها بشیم ز هر خطر
پر بزنه مرغ بهار ، زودتر بیادش از سفر
شادی رو با هم ببریم ، تو خونه مرغ بهار
اونام برای ما بخوان ، بیرون بیایم از این حصار
رو آبیهای پاک عشق ، بدیم به هم هزار هزار:
گلای زرد و شبنمی ، گلای رز ، قطار قطار
امضاء: ( خاک ) تشنه ( قطره شبنم )
نظرات ()
